Αναχωρούμε δια πολύμηνες διακοπές ανα την ελληνικήν επικράτεια με έξοδα του ΥΠ.ΕΘ.Α.

Μια γενναιόδωρη, ομολογουμένως, προσφορά,

συνεισφορά ίσως όχι στην γνώση, αλλά στην εμπειρία.

Όπως ακριβώς, δηλαδή, αναλογίζομαι ανάμεσα σε άλλα και τα μπλογκ.

~ ~ ~

~ ~ ~

Τα ξαναλέμε… με κάποιον τρόπο.

Dance me to the end of lust…

Στο Ε’ (Ζ’ κατά άλλους) βιβλίο των Πολιτικών του Αριστοτέλη εξετάζεται το στασιάζειν και μεταβάλλειν των πολιτειών. Παραδόξως, είναι και η λιγότερο μελετημένη πτυχή του αριστοτελικού έργου μένοντας ακόμα και σήμερα άγνωστη σχετικώς προς πολλά από τα θέματα που παρουσιάζει. Με αφορμή, ωστόσο, την επικαιροποίηση φράσεων όπως “πολιτειακή εκτροπή“, “κρίση της δημοκρατίας” και “ατελής δημοκρατία” έχει ενδιαφέρον μια ανάγνωση των σημείων εκείνων των Πολιτικών όπου γίνεται λόγος για τις φθορές των… ολιγαρχιών.

Προκαταρκτικά, ο Αριστοτέλης διακρίνει δυο είδη πολιτειών, τας ορθάς πολιτείας και τας παρεκβάσεις. Ορθαί είναι οι πολιτείες που στέκονται, μένουν σταθερές και δεν κλυδωνίζονται. Οι παρεκβάσεις είναι εκτροπές. Στην πρώτη κατηγορία ανήκουν η Βασιλεία, η Αριστοκρατία και η Πολιτεία. Στην δεύτερη τοποθετείται η Τυραννίς, η Ολιγαρχία και η Δημοκρατία. Και τα τρία ορθά πολιτεύματα είναι αξιοσύστατα, ενώ και οι τρείς παρεκβάσεις πρέπει αντίστοιχα να αποφεύγονται. Αν στην ζωή της πόλης εδραιωθεί κάποια εκτροπή, σωτηρία της είναι να τείνει κάθε εκτροπή στο αντίστοιχό της ορθό: η Τυραννίς στην Βασιλεία, η Ολιγαρχία στην Αριστοκρατία και η Δημοκρατία στην Πολιτεία.

Ως γενικά αίτια φθοράς των πολιτειών αναγνωρίζονται έντεκα: δια κέρδος, δια τιμήν, δια ύβριν, δια φόβον, δια υπεροχην, δια καταφρόνησιν, δια αύξησιν παρά το ανάλογον, δι’ εριθείαν, δι’ ωλιγορίαν, δια μικρότητα, δια ανομοιότητα. Σε κάθε ωστόσο πολίτευμα σημειώνεται κάποια εξειδίκευση, οι λόγοι εμφανίζονται ιδιαζόντως.

Πώς κυρίως φθείρονται οι ολιγαρχίες;

Δύο είναι οι πασίδηλοι τρόποι. Τον πρώτο τρόπο τον βλέπει ο Αριστοτέλης στο

εάν αδικώσι το πλήθος

Στην περίπτωση κάποια αδικίας εις βάρος του πλήθους (του λαού)

πας ικανός γίνεται προστάτης

Κάποιος ηγέτης εμφανίζεται και συνήθως όχι από τον δήμο τον ίδιο αλλά εξ’ αυτής της ολιγαρχίας. Ο δήμος κολακεύεται όταν συγκαταβαίνει κάποιος από τους ολιγαρχικούς και προσφέρεται στην υπηρεσία του. Θα ήταν άλλωστε αδύνατον να διακριθεί κάποιος από το πλήθος και να γίνει αποδεκτός. Με τον τρόπο αυτό κινήθηκε ο ολιγαρχικός Λύγδαμις στην Νάξο και

ετυράννησεν ύστερον των Ναξίων

Οι στάσεις όμως προκαλούνται και εξ άλλων. Οι περιπτώσεις είναι πολλές. Η στάση μπορεί να προέλθει και εκ των ευπόρων εκείνων που δεν μετέχουν των αρχών και να γίνει κατάλυση της ολιγαρχίας,

όταν ολίγοι σφόδρα ωσιν οι εν ταις τιμαίς

Όταν στα αξιώματα μετέχουν πολλοί ολίγοι, ενώ είναι περισσότεροι οι πλούσιοι τότε γίνεται στάση, όπως συνέβη στη Μασσαλία και τον Ιστρο του Ευξείνου πόντου.

Οι μη μετέχοντες των αρχών εκίνουν, έως μετέλαβον οι πρεσβύτεροι πρότερον των αδελφών, ύστερον δ’ οι νεώτεροι πάλιν

Στις δύο αυτές πόλεις η ολιγαρχία έγινε πιο ανειμένη, απλώθηκε με το επιτραπεί η συμμετοχή στις αρχές και των τέκνων. Με το οικογενειοκρατικό αυτό σύστημα, το σύνονολο των εν ταις τιμαίς σχεδόν τριπλασιάσθηκε, αφού πλέον άρχοντες και δικαστές στην Μασσαλία και τον Ίστρο δεν ήταν πλέον μόνο οι πατέρες αλλά και οι γιοι χωρίς εξαίρεση, αφού με το να συμπεριλαμβάνονται οι νεώτεροι σε πολυμελείς οικογένειες, οι Βενιαμίν, δεν θα ήταν δυνατόν να παραλείποντο τα ενδιάμεσα τέκνα.

Στην Κνίδο πάλι, μας πληροφορεί ο Αριστοτέλης, έγινε πολιτειακή αλλαγή όταν διχονόησαν οι ολιγαρχικοί δια το ολίγους μετέχειν. Στην Κνίδο, την διχοστασία εκμεταλλεύθηκε ο δήμος και

λαβών προστάτην εκ των γνωρίμων επιθέμενος εκράτησεν

Οι ολιγαρχίες συγκλονίζονται (κινούνται) από εσωτερικούς λόγους, εξ αυτών, και δια φιλονεικίαν δημαγωγούντων. Η δημαγωγία είναι δύο ειδών. Η μία εκδηλώνεται εν αυτοίς τοις ολίγοις, ενώ η άλλη στρέφεται προς το πλήθος. Στην πρώτη περίπτωση ο δημαγωγός ξεφυτρώνει στον στενό χώρο μιας ομάδας και αναλαμβάνει την αρχηγία της, στη δεύτερη στρέφεται προς τον όχλο. Κύριο όπλο του δημαγωγού είναι η απάτη (λέξη συνώνυμη της γοητείας) ως πειθούς δημιουργός. Κανείς όμως δεν πείθει περί της καθολικότητας της απάτης στον δημόσιο και πολιτικό βίο όσο ο παράγων (από το ρήμα παράγω που σημαίνει δελεάζω, γοητεύω, παρασύρω). Ο παράγων μπορεί να φαίνεται χαρισματικός και να ελκύει τον λαό που είναι ευ-παράγωγος.

Συνεχίζοντας την απαρίθμηση παραδειγμάτων σχετικά με φθορές ολιγαρχιών, ο Αριστοτέλης κάνει λόγο για ορισμένους τύπους ολιγαρχίας όπου προβλέπεται εκλογή των ολιγαρχούντων

εκ τιμημάτων μεγάλων ή εταιριών

Ο στρατός αιρείται (εκλέγει) τους πολιτοφύλακες του, όμως τα κριτήρια είναι συγκεκριμένα: για να εκλεγεί κάποιος έπρεπε να έχει μεγάλη περιουσία (εκ τιμημάτων μεγάλων) ή να είναι μέλος κάποιας οργάνωσης (εταιρίας). Τέτοια περίπτωση αναφέρεται η Άβυδος. Σε περιπτωσεις όπου η ολιγαρχία τείνει να είναι δημοκρατικότερη με τη σημμετοχή μελών του δήμου σε κάποιους θεσμούς. Πιο συγκεκριμένα, ο κίνδυνος για το ολιγαρχικό πολίτευμα εγείρεται όταν

τα δικαστήρια μη εκ του πολιτεύματος εστί

Το αυτοδιοίκητο της δικαιοσύνης θέτει σε κίνδυνο την ολιγαρχία αφού

προς τας κρίσεις μεταβάλλουν την πολιτείαν

Εδώ, η παρατήρηση του Αριστοτέλη θυμίζει λίγο την σολώνεια ρήση οτι ο πρωταρχικές λειτουργίες του δήμου είναι το αιρείσθαι και ευθύνειν τας αρχάς.

Οι ολιγαρχίες κλονίζονται ακόμη όταν επιχειρείται αποκλεισμός μελων του ολιγαρχικού καθεστώτος (ένιοι εις ελάττους έλκωσι την ολιγαρχίαν) αλλά και όταν οι ολίγοι που μετέχουν της εξουσίας ασελγώς ζώντες αφού κατασπαταλήσουν την προσωπική τους περιουσία

ότε μεν ευθύς επιχειρούσιν τι κινείν, ότε δε κλέπτουσι τα κοινά

Στην περίπτωση της διασπάθισης του δημοσίου χρήματος, οι καταχραστές αρχίζουν να ερίζουν μεταξύ τους όπως συνέβη στην Απολλωνία του Πόντου.

Σε όλες τις παραπάνω περιπτώσεις η ολιγαρχία φαίνεται πως κλονίζεται εξ υπαιτιότητάς της, από υπερβολικό στένωμα ή άπλωμα, από άκαιρα και αδέξια ανοίγματα προς τον λαό ή το κυριώτερο από διχόνοια, αρχομανία και ασελγή βίο των μελών της. Ο Αριστοτέλης σημειώνει:

ομονοούσα ολιγαρχία ουκ ευδιάφθορος εξ αυτής

Ολιγαρχία με συνεκτικότητα των μελών της δεν είναι εύκολο να πέσει.

Στην συνέχεια ο Αριστοτέλης προχωρά σε περιπτώσεις καταλύσεως, στάσης και μεταβολής της ολιγαρχίας με στρατιωτικά μέσα τόσο σε καιρό πολέμου όσο και σε καιρό ειρήνης καθώς επίσης και κάποια παραδείγματα υπερσυγκεντρωτισμού, περιπτώσεις ωστόσο οι οποίες αποκλίνουν του στόχου αυτού του ποστ. Και στόχος δεν είναι άλλος από το να παρουσιαστούν τα βασικά παθολογικά συμπτώματα ενός ολιγαρχικού πολιτειακού σώματος (corpus reipublicae) που, έχω την εντύπωση, μόνο ένας φανατικός ή ανόητος δεν θα μπορούσε να αντιστοιχήσει με συμβάντα και καταστάσεις στην Ελλάδο του σήμερα, προκειμένου να τεθούν δύο ερωτήματα:

• Αν ένα πολιτειακό σώμα παρουσιάζει (σχεδόν) όλην την παθογένεια του ολιγαρχίκού πολιτεύματος όπως αυτή παρατίθεται στον Αριστοτέλη, τότε μήπως η χθεσινή δεξίωση στο προεδρικό μέγαρο θά ‘πρεπε να ονομάζεται “Γιορτή της Ολιγαρχίας” αντί να επιμένουν όλοι οι συμμετέχοντες (και μη) στο ψευδεπίγραφο “Γιορτή της Δημοκρατίας“;
• Αν χθες συμπληρώθηκαν 34 χρόνια Ολιγαρχίας, δεν έχει έρθει πια το πλήρωμα του χρόνου η πολιτειακή αυτή διάρθρωση να συνταξιοδοτηθεί με μια πολιτειακή εκτροπή (βλπ. μεταβολή) επί τω ουσιαστικά δημοκρατικότερω;

Οι μέρες δε μοιάζουν. Όπως δε μοιάζουν καθόλου οι καλοκαιρινές νύχτες στα μπαρ με κείνες του χειμώνα. Τη χαρά της μοναχικότητας που βιώνεις στη μπάρα τον χειμώνα, το καλοκαίρι πρέπει να την κατακτήσεις. Κάποτε το πετυχαίνεις με τη βεβαιότητα έμπειρου σχοινοβάτη. Πιο συχνά ωστόσο βρίσκεσαι πεσμένος στο κενό, έναν κόσμο πυκνοκατοικημένο από φαντάσματα που η ψυχή ψαχουλεύει για να μη βρει τελικά τίποτε άλλο από κείνη τη μοναξιά του φυλακισμένου ζώου που σέρνει μαζί του και τα μικρά της βίας, του σεξ, του αλκόολ, της ειρωνείας και μαζί άλλες τρέλλες.

~ ~ ~

Έχουν περάσει αιώνες κι αιώνες από τότε που δε με τραβάν οι ταινίες. Έχω πάψει ουσιαστικά να βλέπω. Τώρα πια ταινίες είναι οι άνθρωποι. Τους βλέπω απ’ την αρχή ως το τέλος, παίζω κανέναν μικρό ρόλο που και που, κι έπειτα αλλάζω αίθουσα. Κι όσο περισσότερες βλέπω, τόσο πιο αχόρταγος γίνομαι.

- Πολύ στο γκεσταριλίκι δεν το ‘χεις ρίξει τελευταία; Πιο συχνά θα σε βλέπαμε αν έμενες Αυστραλία!

- Θέλω τη μηχανή για το υπόλοιπο του καλοκαιριού…

- Κι εγώ θέλω το μουνί που κάθεται απέναντι!

- Πόσα;

- Τί πόσα, ρε γιωτά;!

- Πόσα ρεπό για τη μηχανή;

- Όσα χρειαστώ, βραδινά-πρωινά.

- Έγινε.

- Έλα, πάμε μέσα να το βρέξουμε!

~ ~ ~

Στην γωνία του μπαρ έμοιαζα με φαντάρο κουρνιασμένο στη σκοπιά. Απέναντί μου ένα καιόμενο δάσος από αρσενικούς “Ζελέ- Κορμάρα-Σαγιονάρα” και θηλυκά “Λακ-Κορμάκι-Πεδιλάκι“, αφύσικα εύθυμο, αφύσικα υγιές, χωρίς σκιές, αδιάφορο. Ήθελα να φύγω το γρηγορότερο από κεί, κάτι όμως με τραβούσε με μια έλξη ακατανίκητη και με κρατούσε καρφωμένο στο σκαμπό. Βλέμμα ήταν που όταν σηκώθηκε από την καρέκλα και άρχισε να πλησιάζει, είχες την αίσθηση πως όλο το μπαρ ήταν το βασίλειο του.

- Γεια! Τί κάνεις; Ήθελα να σου τηλεφωνήσω αυτές τις μέρες. Σε σκεφτόμουν πολύ…

~ ~ ~

Οποιοσδήποτε έχει αγαπήσει κι έχει κάποια στιγμή “πεθάνει” από έρωτα (πράγμα τερατώδες), όταν ξαναγεννιέται δεν ξέρει ούτε από αγάπη ούτε από μίσος. Το μόνο που ξέρει είναι ν’ απολαμβάνει. Κι επειδή η χαρά της απόλαυσης έχει επιτευχθεί με αφύσικο τρόπο, είναι ένα δηλητήριο που φαρμακώνει.

[- Δεν θέλω να με σκέφτεσαι, βρε Ελένη... Κουβαλάω ένα σωρο πράγματα, δεν θέλω να κουβαλάω και τη σκέψη σου...

- Αλεξία με λένε! διαμαρτυρήθηκε.

- Τί σημασία έχει πως σε λένε! Κι αυτόν Ελένη τον λένε κι εκείνον Ελένη τον λένε κι εμένα Ελένη με λένε κι αύριο δεν υ-πάρ-χει περίπτωση να βρέξει... ]

Γι’ αυτό είναι πολλές φορές καλύτερα να σωπαίνεις.

~ ~ ~

Ξημερώματα σύρθηκα ως το σπίτι της μάνας μου. Στο υπνοδωμάτιό της έκλεισα την τηλεόραση που ακόμα έπαιζε μπροστά από τα κοιμισμένα της πόδια. Έπειτα φόρτωσα στο σακκίδιο τις προμήθειες της βδομάδας και το έδεσα στη σκάρα της μηχανής. Έστριψα ένα τσιγάρο και το άναψα με τον Zero Years. Πίεσα τη μίζα και κάρφωσα την πρώτη τραβώντας νότια να περάσω…

έξι μέρες στον πάτο της θάλασσας

]]> http://straths8alassinos.wordpress.com/2008/07/21/%ce%b7-%ce%bc%cf%85%cf%81%cf%89%ce%b4%ce%b9%ce%ac-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%ba%ce%b1%ce%bc%ce%ad%ce%bd%ce%bf%cf%85/feed/ οι σκιές μιλάν http://straths8alassinos.wordpress.com/2008/07/05/%ce%ac%ce%b4%ce%b5%ce%b9%ce%bf-%cf%84%ce%b5%cf%80%cf%8c%ce%b6%ce%b9%cf%84%ce%bf/ http://straths8alassinos.wordpress.com/2008/07/05/%ce%ac%ce%b4%ce%b5%ce%b9%ce%bf-%cf%84%ce%b5%cf%80%cf%8c%ce%b6%ce%b9%cf%84%ce%bf/#comments Sat, 05 Jul 2008 14:55:46 +0000 οι σκιές μιλάν http://straths8alassinos.wordpress.com/?p=1618

Ξύπνησα στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου από μια κόρνα που μπούκαρε απρόσκλητη από το μισόκλειστο παράθυρο. Έπαιρνε να ξημερώσει και τα ηλεκτρικά φώτα της εθνικής ακόμαν φώτιζαν την άσφαλτο. Παραμέρισα το σλιπινγκ μπαγκ και βγήκα έξω στο παρκινγκ. Χρειαζόμουν έναν καφέ να διώξει εκείνη τη γλυφή γεύση στο στόμα. Αρκέστηκα στο τελευταίο Λάκυ Στράικ που βρέθηκε σ’ ένα πακέτο ξεχασμένο στο ντουλαπάκι.

Στη δεύτερη τζούρα το στομάχι μου τουμπάνιασε. Έσκυψα πάνω από τις προστατευτικές μπάρες και ξέρασα τη χολή μου. Όπως και πριν δυο χρόνια, ένοιωθα λες και κάποιος ξερίζωνε έναν αθάνατο μέσ’ απ’ τον λαιμό μου. Μόνο που τότε ήμουν σκυμμένος πάνω από την λεκάνη της τουαλέτας στο γραφείο ενώ τώρα…

~ ~ ~

Αγνάντευα το πλοίο της γραμμής καθώς έμπαινε αργά-αργά στο λιμάνι κάτω απ’ τ’ αβέβαιο φώς του ήλιου που τώρα ξεπετιόταν ψηλότερα απ’ τη ράχη του βουνού, πλάταινε και σκορπούσε πάνω στη θάλασσα, τους βράχους στο απέναντι ακρωτήρι, τα δέντρα.

Ζαλιζόμουν. Για μια στιγμή -μια στιγμή μονάχα- έχασα τον κόσμο, αυτόν τον τρελλό κόσμο από τον οποίο όταν αποστασιοποιηθείς λιγάκι, τότε σου φαίνεται ακόμα πιο τρελλός απ’ ό,τι συνήθως - μια χοντρή φάρσα που έχει διαπραχθεί από ανθρώπους που δίχως να έχουν ιδέα τι να κάνουν με τη δική τους ζωή, γυρεύουν να αλλάξουν τη ζωή των άλλων.

~ ~ ~

Άναψα τη μπαταρία και άφησα το ραδιόφωνο να βρεί μόνο του ένα σταθμό. Ούτε που είχα ιδέα τι ήθελα ν’ ακούσω εκείνη την ώρα! Δεν μ’ ένοιαζε κιόλας. Δεν μ’ ένοιαζε γιατί έχω πια ξεμείνει από επιθυμίες από όνειρα, φαντασιώσεις. Αν την επομένη μου τύχαινε ένα αυτοκινιστικό και τελείωνα εκεί, “μπιγκ φάκιν ντιλ!“, “νο πρόμπλεμο “…

~ ~ ~

Κοίταζα τις προάλλες κάτι παλιά τεφτέρια. Ό,τι παιδί κι έφηβος ονειρευόμουν να νοιώσω ως τα σήμερα, είχα την καλή τύχη να τα νοιώσω: έπαιξα, ερωτεύτηκα, διασκέδασα, σπούδασα, διάβασα, ταξίδεψα, γνώρισα ανθρώπους που αγάπησα και σεβάστηκα, έζησα όπως ονειρευόμουν να ζήσω.

~ ~ ~

Κι ακούω τότε τον Χένρυ να μου ψιθυρίζει,

“Κάποτε και η σκέψη ακόμα της παράτασης καταντά η χαμηλότερη μορφή αγνωμοσύνης“.

Αλλά ο Χένρυ αυτοκτόνησε στα 29 του σ’ ένα δωμάτιο ξενοδοχείου στη Βαρκελώνη. Έκτοτε την σκέψη του αυτήν την αναθυμάμαι μόνο εν σχέσει προς την μοναδικότητα ορισμένων μοναδικών εμπειριών.

~ ~ ~

Στο ραδιόφωνο Αλεξίου, “Τα λεφτά μου όλα δίνω γι’ ένα ταγκό“…

Τα λεφτά μου όλα δίνω για μια νέα αυταπάτη που τη δύναμή της θα νοιώθω ηλίθιο κι ανόητο να ευνουχίσω και να καταστρέψω.

Τα λεφτά μου όλα δίνω να μου φυτρώσουν καινούριες κεραίες, στραμμένες σε πομπούς που εκπέμπουν μηνύματα για πράγματα, πλάσματα, δυνάμεις που δεν έχω καν υποψιαστεί πως υπάρχουν…

Γιατί έχω ξεμείνει…

~ ~ ~

- Μαλάκα, ξέρεις πόση ώρα έψαχνα πρωινιάτικατα γι’ ανοιχτό βενζινάδικο;! Κι εσύ, ρε πούστη μου, δεν κοιτάς ποτέ το κοντέρ της βενζίνης;!;!

- Να με συμπαθάς, ξεχάστηκα…

]]> http://straths8alassinos.wordpress.com/2008/07/05/%ce%ac%ce%b4%ce%b5%ce%b9%ce%bf-%cf%84%ce%b5%cf%80%cf%8c%ce%b6%ce%b9%cf%84%ce%bf/feed/ οι σκιές μιλάν http://straths8alassinos.wordpress.com/2008/06/23/%cf%86%ce%b9%ce%bc%ce%ad/ http://straths8alassinos.wordpress.com/2008/06/23/%cf%86%ce%b9%ce%bc%ce%ad/#comments Mon, 23 Jun 2008 22:59:39 +0000 οι σκιές μιλάν http://straths8alassinos.wordpress.com/?p=1611

Τα πιο ωραία τσιγάρα έχουν καιρό τώρα πάψει να ‘ναι κείνα που ανάβουν μετά τον έρωτα. Σήμερα, αφού στραγγίξω, παλεύω να ξαναβρώ ανάσες γερμένος στο πλάι λαχανιάζοντας σα ξεχαρβαλωμένο φυσερό.

Πλέον, τα πιο ωραία τσιγάρα ανάβουν ανάμεσα σε δυο βουτιές. Τότε που τίποτα δεν ακούγεται εκτός απ’ την ανάσα της θάλασσας, και το δυνατό φώς του ήλιου διαπερνά τα κλειστά μάτια καλειδοσκοπώντας τον πορτοκαλί, κόκκινο και κίτρινο Rothko.

~ ~ ~

Βαφτίζεσαι εκ νέου γυμνός, ξαπλωμένος σε μια ψάθα απλωμένη πάνω στα βότσαλα, μακρυά από τη μοίρα των ξασπρισμένων κι άτριχων ποδιών των ηλικιωμένων, τις οικογενειακές ομπρέλες και την αξιοθρήνητη αυταρέσκεια των πολύχρωμων μπικίνι που πάει χέρι-χέρι με την μονομανία των αρσενικών μυών.

Για να φτάσεις εδώ, η διαδρομή από το μονοπάτι είναι μια καλή εισαγωγή για το τι θα συναντήσεις. Τίποτε το ελκυστικό, ξεραΐλα και χαράκια. Κι ύστερα, εντελώς απροειδοποίητα, είσαι στην κορφή του κόλπου. Ένα μεσημέρι είχα φέρει τον Πετράν εδώ. Θυμάμαι που πρωτοαντικρύζοντας το μέρος, έπεσε σε μια μια μακρά παύση, κοιταξε απ’ άκρη σ’ άκρη την στενή λωρίδα της ακτής, έξυσε το κεφάλι, έγειρε πίσω το καπέλο, σκούπισε το μέτωπο…

Δεν πίστευε. Και χαιρόμουν.

~ ~ ~

Φεύγεις απ’ τη θάλασσα με τις ραβδώσεις των χειλιών σκασμένες απ’ τ’ αλάτι. Απ’ τον κήπο μια ντομάτα, έν’ αγγούρι, δυο κολοκύθια, δυο κρεμμύδια, λίγα χόρτα, λάδι, ρίγανη, μυζήθρα, κρασί φέρνουν κάτ’ απ’ την κληματαριά το χρώμα τους πίσω.

- Γιατί ρε μαλάκα δε βρίσκεις άλλο ένα ιδιαίτερο να το βάλεις απόγευματα και να κονομάς;

- Δε γίνεται, απογεύματα ποτίζω.

~ ~ ~

Αν δεν καλοκαίριαζε τον Απρίλη, σκέφτομαι πως θά ‘χα επιστρέψει στην Γερμανία. Με κράτησαν μια ακατάστατα λαίμαργη προσμονή της θάλασσας και τα βιβλία των Κυρίων Thas και Μοτοσακού.

Ό,τι σημαίνει το σπέρμα στις σελίδες ενός πορνοπεριοδικού, σημαίνουν και οι στάχτες των τσιγάρων στις σελίδες των βιβλίων που οι δυο τους μου πρότειναν.

~ ~ ~

Μικρός, κάθε φορά που οι μεγάλοι μ’ αφήναν να πιω καμμιά γουλιά κρασί, η γιαγιά μου μου ορμήνευε: “Φάε τώρα κάτι να το πετρώσεις“.

Μεγάλος πια, πετρώνω ό,τι απολαμβάνω με καπνό τσιγάρων.

Πετρωμένο αλκόολ, πετρωμένοι έρωτες, πετρωμένα όνειρα, καπνισμένα φεγγάρια, ιδρωμένες πέτρες.

Νομίζω πετραδίζω…

Στάζει δ’ ανθ’ ύπνου προ καρδίας

μνησιπήμων πόνος. Και παρ’ α-

κοντας ήλθε σωφρονείν

[μτφρ.]

Στάζει στον ύπνο κατάκαρδα

ο πόνος μιας μνήμης

που πάσχει. Κι α-

θελητα έρχεται η φρόνηση

(Αγαμέμνων, 165 κ.εξ.)

~ ~ ~

Η σχέση του Αγαμέμνονα και της Κλυταιμνήστρας φαινομενικά διαλύεται με τον φόνο του πρώτου.

Μόνο που όπως συμβαίνει με όλα τα κλασσικά ζευγάρια, τα θανάσιμα δεμένα,

με τον φόνο

περνά σε μια άλλη διάσταση, σ’ έναν χωροχρόνο τόσο ιδιωτικό

που δεν μπορεί να παραβιαστεί παρά μόνο από αυτό το ίδιο το πρόσωπο:

στην διάσταση της μνήμης.

Η μνήμη, που (τυγχάνει να…; ) υπάρχει και ετυμολογικά

στον …μέμνονα και τη …μνήστρα

είναι και η μόνη α-λήθεια,

ένα είδος αθανασίας,

ακόμα ένας τρόπος για να ξαναγεννιέται ο άλλος μέσα μας.

Γιατί, ό,τι δεν θυμόμαστε, κατ’ ουσίαν δεν υπάρχει.

Κι ό,τι θυμόμαστε ξαναζεί τη δική του αυτόνομη ζωή μες στη δική μας.

~ ~ ~

I wish Ι was a sacrifice but somehow still lived on

Όλα αυτά που είδες εδώ

είτε μες στη νύχτα

είτε μεσα στο φώς

σίγουρα γύρευαν να μιλήσουν.

Πέρασες και δεν τ’ ακουσες.

Ας μην τα πειράζουμε,

ας μην τα εξευτελίζουμε.

(N’ en parlons plus)

Τώρα μόνο άναρθρα αισθήματα

κι η φοβερή σύγχυση

πραγμάτων μισοσυγκινημένων.

~ ~ ~

Μετά 2 μέρες νηνεμίας, κάτι Μοράβες μας βίτσισαν άσχημα χθές κ’ σήμερα αλλά…

“Πάνω στο Μπάουντυ λέμε αντέχουμε“.

Μπάνιο, φαγητό σπιτικό, ύπνος σε στρώμα και αύριο-μεθαύριο δε γράφουμε και καμμιά κουβέντα!;

He was my North, my South, my East and West

My working week and my Sunday rest

My noon, my midnight, my talk, my song

I thought that love would last for ever: I was wrong.

~ ~ ~

Funeral Blues - W.H. Auden

Έρχεται μια μέρα που ξυπνάς μέσα σ’ ένα ξένο πρωί. Δε σου ανήκει τούτο το πρωινό, γνωρίζεις οτι όπου νά ‘ναι θα σ’ εγκαταλείψει να ξαναγυρίσει στον νόμιμο κάτοχό του. Συντριμμένος κάτω από τα διάφορα “γιατί” και “πότε” της περασμένης σου ζωής και τούτης της ώρας βρίσκεσαι ξαφνικά πεταμένος έξω από αυτό το ξένο πρωινό και μονάχα εσύ γνωρίζεις πως εσύ είσαι αυτός που εγκατέλειψε. Την ώρα εκείνη είσαι ένας άνθρωπος χωρίς πρωί και χωρίς εαυτό, γιατί ο εαυτός σου έχει μείνει σε τούτο το φευγάτο πρωινό και ταξιδεύει μαζί του. Θα τον συναντήσεις πάλι αύριο, ίσως μετά μια βδομάδα και μέχρι τότε πρέπει να τη βολέψεις χωρίς εαυτό. Τυχαίνει όμως να μην τον ξανασυναντήσεις ποτέ πια και να περάσεις τα υπόλοιπα χρόνια σου, δίχως αντίπαλο, γέρνοντας από το βάρος μόνο το δικό σου που δε σε ωφελεί και σε πολλά πράμματα.

ΑΣ…

~ ~ ~

Χρειάζεται ένα σ ο κ και αυτό δεν μπορεί να είναι άλλο από…

Ευρυπίδης Στυλιανίδης, 09.V.08

Déjà Vu:

The Shock Doctrine

~ ~ ~

Θα έπρεπε εδώ όλες οι δυνάμεις να καταδικάσουν τη βία. Όχι έτσι, απλώς να λέμε ότι καταδικάζουμε τη βία, αλλά στην πράξη, δηλαδή να πούμε ότι αυτό δεν είναι ανεκτή συμπεριφορά, ότι αυτό δεν είναι κάτι για το οποίο μπορούμε να βρούμε ένα επιχείρημα για να το δικαιολογήσουμε, ότι πρέπει να σταθούμε απέναντί του και να τελειώνουμε μ’ αυτή την πράξη.

Εγώ δέχομαι ότι οι μάχες δίνονται στους κοινωνικούς χώρους, αλλά δεν δίνονται ούτε με ρόπαλα ούτε με κουκούλες ούτε με κράνη. Δεν δίνονται έτσι…

Χίλια δίκια είχες χθες στη Βουλή, Μά-Κη μου.

“Οι ωραίοι αγώνες” δίνονται κάπου στα Εξάρχεια, με αυτοσχέδια τσεκούρια, στο πλευρό ματατζήδων κατά την διάρκεια επιχειρήσεων τύπου “Αρετή“.

~ ~ ~

ΘΕΜΑΤΑ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΝ ΕΞΕΤΑΣΕΩΝ 2009

Έγγραφο προς τον εισαγγελέα Πρωτοδικών Ρόδου του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Γιώργου Σανιδά.

Απόσπασμα:

(…) από την κείμενη νομοθεσία γάμος μεταξύ ομοφυλοφίλων ούτε προβλέπεται, ούτε επιτρέπεται και συνεπώς μία τοιαύτη πράξη του δημάρχου δεν θα είναι μόνο άκυρη και ανίσχυρη αλλά θα είναι και παράνομη.

ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ:

α. 1. Ποιο είδος συλλογισμού ακολουθεί ο συγγραφέας στο κείμενό του; (Παραγωγικός-επαγωγικός). Να δικαιολογήσετε την απάντησή σας.

Μονάδες 5

2. Να γράψετε έναν πλαγιότιτλο του αποσπάσματος που σας δόθηκε.

Μονάδες 5

β. 1. Να δώσετε ένα συνώνυμο για καθεμιά από τις παρακάτω λέξεις:ομοφυλοφίλων, επιτρέπεται, πράξη, γάμος.

Μονάδες 5

2. Χρησιμοποιώντας καθεμιά από τις παρακάτω λέξεις, να γράψετε από μια δική σας πρόταση έτσι ώστε να φαίνεται η σημασία της λέξης. (Οι λέξεις μπορούν να χρησιμοποιηθούν σ’ όποια πτώση και αριθμό θέλετε): κείμενη, τοιαύτη, άκυρη, παράνομη.

Μονάδες 20

γ. Ο Εισαγγελέας διαπιστώνει: “Έχουμε πολλά τέρατα να καταστρέψουμε“. Οι νέοι, στις μέρες μας, βιώνουν ένα από “τα τέρατα” αυτά, την ομοφυλοφιλία, που έχει πάρει μεγάλες διαστάσεις. Να γράψεις ένα άρθρο στην εφημερίδα του σχολείου σου (450-500 λέξεις) όπου θα προσπαθείς να ερμηνεύσεις τα αίτια που προκαλούν καταστάσεις ομοφυλοφιλίας αναφέροντας παραδείγματα από εμπειρίες σου.

Μονάδες Ανεκτίμητες

~ ~ ~

Κι όμως, πόσο δεν έμοιάζε με τίποτε!…

Μάης, βράδυ, και το κορμί της σπάραζε μέσα στο άσπρο πουκάμισο κάτω απ’ τον αναμαλλιασμένο άντρα π’ αγκομαχούσε σαν φυσερό σε σιδεράδικο.

Τα χέρια του την έσφιγγαν σα σπουργίτι.

- Κοίτα τί έκανες!

Το λαχανιασμένο γλύστρημα της φωνής της, προς τα πάνω.

Τί να έγινε τώρα;…

- Έριξα μόνο μια πέτρα στο νερό να μεγαλώσουν δαχτυλίδια.

Η υγρή ανακούφιση που κυλά στα πλευρά

κι εκείνη η ησυχία που θέλει δυνατούς ώμους για να μην πετάξει μακρυά.

~ ~ ~

Στο λιμάνι έκανε ψύχρα. Κοίταζε μέσ’ από το παμπρίζ γύρω του τις ρεκλάμες των βαποριών με μάτια που είχανε πάρει τον συμβιβασμό ανθρώπου που κοιτάζει κάγκελα φυλακής.

Η φωνή είχε στραγγαλιστεί μες στο λαρύγγι.

- Με συγχωρείς που σου δίνω αυτό το θέαμα…

ήθελε να πεί.

- …δεν μ’ αρέσω κλεισμένος - να γυρνώ σελίδες ημερολογίου που αφηγείται πράγματα γνωστά.

αλλά το μόνο που ξεστόμισε ήταν,

- Δεν μπορώ, δεν μπορώ ανάμεσα σ’ όλ’ αυτά που μου μοιάζουν.

κι έπειτα:

- Θέλω αέρα…

Έβγαλε απ’ το πακέτο ένα τσιγάρο και τον λευκό αναπτήρα με τη στάμπα απ’ τον “Χαμένο” του Νικολαΐδη. Άναψε και σήκωσε το άλλο χέρι στον λαιμό, όπως κάποιος που θέλει να λευτερωθεί από μια θηλειά.

- Πόσες φορές, πόσες φορές, εδώ…

Η σκέψη σκόνταψε στη φωνή της.

- Σήκωσαν τη ράμπα των επιβατών. Αν δεν σε νοιάζει εσένα, …

Πέταξε το τσιγάρο από το παράθυρο, άνοιξε την πόρτα και πήρε τον σάκο του από το πίσω κάθισμα. Στάθηκαν για λίγο αντικρυστά. Μια ελάχιστη στιγμή. Μια ματιά. Αυτό μένει. Όλα τ’ άλλα, αδιάφορες φυσικές συνέπειες.

Το γινωμένο φιλί κι ύστερα πήρε τη γραμμή της προκυμαίας προς τον καταπέλτη των φορτηγών.

- Φτάνουν τα μπασταρδέματα…

μουρμούρισε και πριν χαθεί στην κοιλιά του πλοίου, έκανε ένα νεύμα προς τη μεριά του αυτοκινήτου.

- Θα σε ξαναβρώ, χρυσό bluebird!…

άκουσα να λέει.

Εσύ;

~ ~ ~

Γράφεις πια ό,τι προφταίνεις

θησαυρίζοντας εκείνο που, νομίζεις, ήσουν χθες

και σκουπίζοντας τις αινιγματικές δαχτυλιές.

Αλλά,

για πόσο ακόμα θα παίζεις έτσι;

Χμ;

]]> http://straths8alassinos.wordpress.com/2008/05/08/%ce%a7%ce%bc/feed/ οι σκιές μιλάν http://straths8alassinos.wordpress.com/2008/05/07/%ce%a3%ce%ba%ce%b7%ce%bd%ce%ae-%cf%80%cf%81%cf%8e%cf%84%ce%b7/ http://straths8alassinos.wordpress.com/2008/05/07/%ce%a3%ce%ba%ce%b7%ce%bd%ce%ae-%cf%80%cf%81%cf%8e%cf%84%ce%b7/#comments Wed, 07 May 2008 04:33:38 +0000 οι σκιές μιλάν http://straths8alassinos.wordpress.com/?p=1569

- Γιατί πάντα μαύρα;

- Για ν’ ακούω τη φωνή σου καλύτερα…

Δεν νομίζω να πάσχω από (πολιτικώς ορθό) νεο-ραγιαδισμό. Κάθε άλλο, θεωρώ πως ο νεο-ραγιαδισμός είναι μια μεγάλη παθογένεια της μεταπολίτευσης, αλλά και ένα εύκολο άλλοθι για να ξεχνάμε τα δικά μας τραγικά λάθη. Από την άλλη δεν μπορώ παρά να γελάω ή να εξοργίζομαι όταν βλέπω τον μερντοχικό τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουν τον αμερικανικό μαξιμαλισμό τα ελληνικά ΜΜΕ ή και οι δημοσιογράφοι μας.

Ευτυχώς ο Αλέξης (όχι ο Τσίπρας ούτε ο Κούγιας - ο άλλος…!) είναι πάντα μια καλή πηγή έμπνευσης.

~ ~ ~

Τα επόμενα δέκα χρόνια, στη διάρκεια των οποίων (οι Ιρανοί) θα μπορούσαν επιπολαίως να σκεφτούν να εξαπολύσουν επίθεση κατά του Ισραήλ, εμείς θα ήμασταν ικανοί να τους εξαφανίσουμε από το χάρτη

μας δήλωσε η Χίλαρυ λίγο πριν την αναμέτρηση με τον Μπαράκ Ομπάμα στην πολιτεία της Πενσυλβάνια. Στο σημείο με τους έντονους χαρακτήρες, η δήλωση της Χίλαρυ φέρεται κατά πολλούς να παραπέμπει ευθέως σε ένα απόσπασμα από λόγο που ο πρόεδρος του Ιραν Mahmud Ahmadinedschad είχε εκφωνήσει στις 26.Χ.2005 σε συνέδριο στην Τεχεράνη με τίτλο “Ο κόσμος δίχως Σιωνισμό“. Σύμφωνα με τα δυτικά ΜΜΕ (AP, Reuters, DPA, BBC κ.α.), ο Ahmadinedschad σημείωνε σε μια αποστροφή του λόγου του: Israel must be wiped off the map.

Το πρόβλημα είναι οτι κάτι τέτοιο δεν ειπώθηκε ποτέ.

Η ακριβής φράση που ο ιρανός πρόεδρος χρησιμοποίησε ήταν η ακόλουθη:

in rezhim-e eshghalgar bayad az safhe-ye ruzgar mahv shavad

H μετάφραση του αποσπάσματος κατά το MEMRI (Middle East Media Research Institut), φορέα υπεύθυνο για τις μεταφράσεις από αρβικά και περσικά για λογαριασμό των ειδησεογραφικών πρακτορείων, ήταν:

This regime that is occupying Qods must be eliminated from the pages of history

όπου με τον όρο Quod γίνεται αναφορά στην ιερή για τους μουσουλμάνους πόλη της Ιερουσαλήμ.

Το πρόβλημα είναι οτι το ρήμα eliminate, μεταβατικό και συντασσόμενο με άμεσο αντικείμενο, διόλου δεν αποδίδει το περσικό mahv shavad, ρήμα εργαστικό, μη δεχόμενο αντικείμενο (όπως το ρήμα π.χ. τρέχω) και το οποίο ουδεμία βίαιη εννοιολογική απόχρωση έχει.

Με άλλα λόγια η ακριβής μετάφραση του αποσπάσματος θα έπρεπε να είναι κάτι σαν:

Αυτό το καθεστώς που κατέχει την Ιερουσαλήμ πρέπει να περάσει στην ιστορία.

Κάτω από το τραπέζι, ωστόσο, φαίνεται οτι έπεσε και το περικείμενο του περιβόητου αποσπάσματος. Η φράση πρωτοχρησιμοποιήθηκε από τον Αγιετολάχ Χομεϊνί, κι ο Ahmadinedschad κατέφυγε σε αυτήν για να παραλληλίσει τον τερματισμό της κατοχής της Ιεροσαλήμ με την πτώση του καθεστώτος των Σάχηδων στο Ιραν την οποία ο πρώτος είχε προφητέψει, και την οποία τότε το Ισραήλ είχε ενισχύσει με την πώληση όπλων.

Για το παραπάνω μεταφραστικό ζήτημα είχε γράψει στον Guardian o Jonathan Steele, ο οποίος είχε γίνει τότε δέκτης ποικίλων πικρόχολων σχολίων (από αντι-σημίτης και φασίστας ως αρνητής του ολοκαυτώματος και ρατσιστής). Αλλά τόσο βάνει ο νούς ορισμένων ανθρώπων, τόσα λένε και τόσα κάνουν.

~ ~ ~

Κελαινε, λείπεις πολύ…

Στέυ ον δε σιν, φίλε.

~ ~ ~

Μιλούσα το μεσημέρι με τον Μοτοσακό παραπάνω από 2,5 ώρες.

Είναι ωραίο εκεί που έχει ξε-νε-ρώ-σει τα μέγιστα η ψυχή σου με το μπλογκιν και τους μπλογκερ που απαντάς, να σου θυμίζει κάποιος πως και εδώ πέρα βρήκες ανθρώπους που μπορείς ακόμα να τους πλησιάζεις ανοιχτός, χωρίς ντροπές, με όλη σου την βλακεία ξεδιπλωμένη.

Νά ‘σαι καλά, φίλε.

~ ~ ~

Από τότε που γύρισα Ελλάδα, έχω αρχίσει πάλι και βρίζω.

Κι αυτό με δηλητηριάζει.

~ ~ ~

Η πρώτη κοπέλα με την οποία ήμασταν ποτέ μαζί, απέκτησε πριν 2 εβδομάδες ένα υγιέστατο κοριτσάκι.

Η τελευταία, προ μιας εβδομάδος, αρραβωνιάστηκε.

Καλά, οικογένεια θέλατε και δεν μου το λέγατε;

~ ~ ~

Τραβώ για νότο για λίγες μέρες.

Να προσέχετε.

Καλό Σ/Κ.

~ ~ ~

…Joker is the name - Poker is the game

~ ~ ~

- Καλά ρε, τί έκανες 40 μέρες νηστεία αφού τελικά δεν πήγες να μετάλαβεις;

- Αν το επιχειρούσα, θα ζέβλωνε το κουταλάκι στο χέρι του παπά…

- Ώπα ρε Γιούρι Γκέλερ!

- Τζαστ κολ μι “νταντ“…

~ ~ ~

…πάλι-πάλι εσύ;

~ ~ ~

Μετά 14 χρόνια στην παρανομία,

Μεγάλη Τρίτη, ο οδηγός εκρίθη

και Μεγάλη Τετάρτη, ο οδηγός εχάθη.

Κι ένοιωθε με το δίπλωμα στην κωλότσεπη,

όπως ένας κομμουνιστής τις πρώτες μέρες της μεταπολίτευσης:

αν και κυκλοφορούσε ελεύθερος στους ίδιους δρόμους που κυκλοφορούσε και παράνομος,

οι δρόμοι τού φαίνονταν πια ξένοι -

είχαν πάψει να είναι συνένοχοι.

Αλλ’ ας είναι… [ξανά]

~ ~ ~

[Για τα καραγκιοζιλίκια στο σύστημα ε