Τα φώτα μόλις κλείσαν στον θάλαμο. Μόνο το φώς της τουαλέτας ρίχνει μια αρρωστιάρικη κίτρινη δέσμη στον διάδρομο. Γέρνω στο πλάι και περιμένω. Μερικά πρόσωπα εδώ κι εκεί αρχίζουν να φωτίζονται από το μπλε-ελεκτρίκ της οθόνης του κινητού. Κάποια βυθίζονται γρήγορα πάλι πίσω στο σκοτάδι τους, κάποια θα επιμένουν να φλερτάρουν ολόκληρη τη νυχτα μαζί του προσδοκώντας ένας θεός ξέρει τι μήνυμα…
Και κάθε πρωινό τα φτερά αυτών των πυγολαμπίδων γίνονται όλο και πιο βαρειά.
~ ~ ~
Βρίσκομαι επιτέλους στον φυσικό μου χώρο: γι’ ανθρώπους χωρίς στόχους και χωρίς φιλοδοξίες. Η γιαγιά μου θα ήταν πολύ περήφανη που μπορώ πλέον να κάνω αυτό που υπαγορεύει η καρδιά μου, δηλαδή τίποτα. Μόνο που αυτή η ψευδο-ζεν κατάσταση, αργά ή γρήγορα, θα λάβει τέλος, κι “έξω”, με τέτοια μυαλά, θεωρείσαι σήμερα πια “αποκλίνων”.
Προσπαθώ λοιπόν να μένω μέσα. Όσο μου το επιτρέπουν, περισσότερο.
~ ~ ~
Πήρε το μάτι μου κάποια στιγμή στην τηλεόραση στιγμιότυπα από αγώνες στίβου στους Ολυμπιακούς. Πιτσιρικάς, θυμήθηκα, πόσο χαιρόμουν με την έναρξη της κάθε Ολυμπιάδας. Όχι πλέον. Ο λόγος έχει να κάνει νομίζω με το δέος. Τότε που δεν είχα ιδέα για το τι εστί “ντόπα”, ανατρίχιαζα στην εικόνα τερματισμού του νικητή κι έμενα με το στόμα ανοιχτό με τη δύναμη και την τεχνική των αθλητών της γυμναστικής. Σήμερα γνωρίζω λίγα πράγματα παραπάνω. Το παιδικό δέος έχει πια εξατμιστεί όπως και η διάθεση να παρακολουθήσω οποιοδήποτε ολυμπιακό άθλημα. Αλήθεια είναι: η γνώση κάνει τον κόσμο πιο βαρετό.
~ ~ ~
Φτάνοντας ξημερώματα στην πόλη, πήρα τη μηχανή και πήγα ξανά για μπάνιο. Όλη την υπόλοιπη μέρα κυκλοφορούσα με τ’ αλάτια πάνω στο δέρμα.
Κι ούτε μια πληγή…
~ ~ ~
