Την περασμένη Κυριακή και προτού το πνεύμα του Leon Festinger με αποτρέψει από μια απόπειρα αυτοκτονίας, τα έξιτ-πολς είχαν ήδη προλάβει να προωθήσουν το μήνυμα της επανεκλογής της ΝΔ και της είσοδου του (εξωτικού) ΛΑΟΣ στην (ελληνική) Βουλή, οι μπλόγκερς που παρακάθονταν στο πάνερ του Σκάι (με εξαίρεση τον Ανδριωτάκη) μού είχαν φανεί από αδιάφοροι έως ενοχλητικοί κι οι γραφίδες-θωρηκτά της Καθημερινής έσπερναν πολλαπλούς οργασμούς στο κορμί της απογοήτευσης. Ήταν η δεύτερη ή η τρίτη φορά που ο Πάσχος Μανδραβέλης προσπαθούσε να αποδώσει χροιά “συντηρητισμού” στην ψήφο προς τα κόμματα της αριστεράς όταν ξεκίνησε μέσα σ’ ένα ενοχλητικό ερωτικό βουίσμα έν’ απροκάλυπτο φλέρτ ανάμεσα σ’ ένα έντομο και την λάμπα του γραφείου μου. Κάνοντας μια απότομη χειρονομία για να εμποδίσω αυτόν τον “παρα φύσει” έρωτα, το χέρι μου βρήκε στα χείλη ενός ποτηριού γεμάτο νερό που υπήρχε δίπλα μου κι εκείνο υπακούοντας πειθήνια τους νόμους της μηχανικής, άδειασε ολόκληρο το περιεχόμενό του ακριβώς πάνω στον υπολογιστή.
Θύμα της πλημμύρας υπήξε η οθόνη του λαπ-τοπ, η έθερνετ-κάρντ και, χονδρικά, περίπου το 40% των αρχείων μου, αναμέσα τους και μέρος της δουλειάς των τελευταίων δυο μηνών που, λες κι ήμουν πρωτάρης, είχα αμελήσει να αποθηκεύσω σε κάποια εξωτερική πηγή. Κατάρρευση. Στάθηκα μπροστα στο ανοικτό παράθυρο του γραφείου κι η πρώτη μου σκέψη ήταν
- Δεν πηδάω καλύτερα να τελειώνουμε;
Εκείνη τη στιγμή ακούσα ξανά μετά καιρό την ήσυχη φωνή του πνεύματος του Leon:
- Δεν θα κερδίσεις τίποτα…
και έπειτα, με έναν τόνο βεβαιότητας:
- Άλλωστε, το πιθανότερο είναι πως πηδώντας στο κενό δεν θα σκοτωθείς. Αντιθέτως, θα μείνεις για το υπόλοιπο της ζωής σου καρφωμένος σε κάποια αναπηρική πολυθρόνα. Πίστεψε με, κάτι τέτοιο σίγουρα δεν θα το ήθελες..
Του έγνεψα καταφατικά, ενόσω εκείνος συνέχιζε:
- Παραδέξου, άλλωστε, πως η αιτία της “απελπισίας” σου, δεν είναι τόσο για τη δουλειά που έχασες, όσο γιατί βαριέσαι με τον τρόπο του κλεπταδόχου να ξανακάνεις τα κείμενα…
Δυσκολευόμουν να τον αντικρούσω με κάποιο επιχείρημα. Καμμία έκπληξη, δεδομένου οτι τα λόγια αυτά προέρχονταν από έναν εκ των κορυφαίων κοινωνιοψυχολόγων του 20ου αιώνα που στην δεκαετεία του ‘50 ανέπτυξε την θεωρία της Γνωστικής Απόκλισης (’Cognitive Dissonance‘), γνωστή και ως ‘Δυσαρμονία Πρόσληψης‘. Τέτοιου είδους δυσαρμονία προκαλείται, για παράδειγμα, όταν μια μέρα μαθαίνεις πως ένας γνωστός σου τον οποίο θεωρείς εξισού πενιχρά όμορφο, έξυπνο και επιτυχημένο με σένα ερωτοτροπεί με θηλυκή ύπαρξη που εσύ ούτε στα πιο υγρά σου όνειρα δεν θα μπορούσες να φαντασιωθείς. Ή όταν η τηλεφωνήτρια του ΙΚΑ αναφωνεί (δήθεν αυθόρμητα) εκείνο το “Ανέλπιστο!” ακούγοντας τον πρωθυπουργό Σημίτη στην άλλη γραμμή του τηλεφώνου ή όταν περιμένεις μια συντριπτική ήττα της Νέας Δημοκρατίας στις εκλογές και αντ’ αυτού τα έξιτ-πόλς την παρουσιάζουν ξανά πρώτο κόμμα με τρείς και τέσσερις μονάδες διαφορά από το δεύτερο. Με άλλα λόγια, δυσαρμονική είναι κάθε διάψευση προσωπικών προσδοκιών – όταν ο κόσμος αποδείχνεται διαφορετικός από κείνον που τα γνωστικά μας σχημάτα είχαν πλάσει και διαμορφώσει. Σε τέτοιες περιπτώσεις, η διαπίστωση αυτής της απόκλισης συχνά προκαλεί μελαχγολία σβύνοντας κάθε επιθυμία για αποκατάσταση των ισορροπιών και σε ακραίες καταστάσεις οδηγεί ακόμα και σε κατάθλιψη.
Φυσικά, σε κατάθλιψη λόγω αυτής καθεαυτής της νίκης της ΝΔ και της εισόδου του ΛΑΟΣ στην Βουλή, δεν θα μπορούσα να φτάσω. Δυσκολεύομαι ωστόσο να μην νοιώσω απορία με όλους εκείνους που σε συζητήσεις και μέσα από κείμενά τους σε μπλογκ κι εφημερίδες χύναν κροκοδείλια δάκρυα για την “πληγωμένη από τις καταστροφές και τις πυρκαγιές Ελλάδα“, πενθούσαν για τους νεκρούς κι ωρύονταν για την εξαχρείωση της αστυνομίας, τα σκάνδαλα και τις μίζες αλλά τελικά την στιγμή της κάλπης, έδοξαν κι έπραξαν άλλως. Άνθρωποι, που πίσω από το παραβάν αυτοκαθάρθηκαν στην κολυμπήθρα της “στιβαρότητας και της σιγουριάς” την οποία απέπνεε η γλώσσα του σώματος του πρωθυπουργού, αναβαπτίζοντας μέσα της την εκάστοτε “γνωριμία” “που απλά επιτάχυνε και διευκόλυνε την διαδικασία – γιατί τα προσόντα για την πρόσληψη τα διέθετε!“, την κληρονομημένη απέχθεια προς κάθε τι που μπορεί να βαπτιστεί “αριστερό” (λες και επέτρεψαν ποτέ στον εαυτό τους να καταλάβει οτι Αριστερά πρώτα και πάν’ απ’ όλα δεν είναι ιδεολογία, πολύ δε περισσότερο κομματική ιδεολογία) και την σχέση έλξης-απώθησης προς τον μικροαστισμό τον οποίο από τη μια κατακεραυνώνουν στα λόγια αλλά σφιχταγκαλιάζουν κάθε που οι περιστάσεις τους προ(σ)καλούν σε πράξεις μη-σιωπηρής διαμαρτυρίας.
Είναι αλήθεια πως η ανάνηψη από το σοκ μιας διάψευσης είναι διαδικασία αναδιοργάνωσης του μέσα κόσμου που άλλοτε μπορεί να είναι επίπονη κι απαιτητική κι άλλοτε παιγνιώδης και διασκεδαστική. Mου έρχεται λ.χ. στο μυαλό μια καταπληκτική ιστορία του Woody Allen από την δεκαετεία του ‘60 σε τεύχος του New Yorker με τίτλο Yes, But Can The Steam Engine Do This? Η ιστορία στρέφεται γύρω από την ανακάλυψη του σάντουιτς από τον Εarl of Sandwich, ανακάλυψη που ήρθε μέσα από αλλεπάλληλoυς πειραματισμούς ώσπου να βρεθεί τελικά η σωστή φόρμα. Στην αρχή, λ.χ. ο Ερλ (aka Woody Allen) τοποθέτησε δυο φέτες ψωμί την μία πάνω στην άλλη κι από πάνω μια φέτα παγωμένης γαλοπούλας. Έπειτα δοκίμασε να τοποθετήσει μια φέτα ψωμί ανάμεσα σε δυο φέτες γαλοπούλας. Στην επόμενη προσπάθεια, εμφάνισε τρείς φέτες γαλοπούλας, τη μία πάνω στην άλλη χωρίς καθόλου ψωμί ενώ σε υστερότερη, το αποτέλεσμα έφερε τρείς φέτες ψωμί τη μια πάνω στην άλλη χωρίς καμμία φέτα γαλοπούλας ανάμεσά τους… κι ούτω καθεξής, μέχρι ο Ερλ να καταλήξει στην σημερινή σύνθεση του σάντουιτς η οποία ήταν πλησιέστερη στην ιδέα που είχε στο μυαλό του.
Τέτοιου είδους οι πειραματισμοί με την πραγματικότητα ενέχουν κάποτε κινδύνους. Ένας απ΄αυτούς είναι πως η υπερβολική σχετικοποίηση του κόσμου μπορεί να προκαλέσει ψευδαισθήσεις παντοδυναμίας πάνω στην πραγματικότητα, παντοδυναμία που δεν απέχει πολύ από την επικίνδυνη νοοτροπία ενός μαθητευόμενου μάγου. Κι απο κεί πια δεν είναι κανείς μακρυά από το να επιχειρήσει να επιβάλλει με κάμποση αλλαζονεία και ναρκισσισμό την προσωπική του ματιά πάνω στον κόσμο αντί να την εναρμονίσει με αυτόν.
Η Alisson Jackson, μια βρετανή φωτογράφος, αρέσκεται να παίζει με αυτό ακριβώς το σολιψιστικό αίσθημα της αυτοεπιβεβαίωσης. Οι φωτογραφίες της ώζουν την πανουργία ενός παπαράτσι που υποκλέπτει κάποιες από τις πιο προβοκατόρικες στιγμές της ζωής των εκάστοτε σελεμπριτιζ: μίμοι όπως του Μπιλ Γκέιτς π.χ. που ακούει μουσική από ipod
ή της πριγκίπισσας Νταϊάνας με το μωρό του Ντόντυ Αλφαγιέτ
δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα πειραματικό πρότζεκτ που στόχο έχει την σύνδεση ανάμεσα σε αυτό που προσλαμβάνουμε ως πραγματικότητα και τις πεποιθήσεις μας για αυτην. Αν ένας αληθινός παπαράτσι φωτογραφίζει τη μυστική ζωή των σελέμπριτιζ, η Άλισσον Τζάκσον φωτογραφίζει ένα κομμάτι της μυστικής ζωής των σκέψεων όλων εμών.
Το πνεύμα του Leon μού κλείνει το μάτι κι αποχωρεί. Παίρνω το σταυροκατσάβιδο κι αρχίζω να ξεβιδώνω το πληκτρολόγιο, να αφαιρώ τον σκληρό δίσκο και τις πλακέτες με τα κυκλώματα. Έπειτα αναποδογυρίζω τον φορητό για να φύγει το νερό από το CPU και τον αφήνω να στεγνώσει. Τηλέφωνα και κόντρα τηλέφωνα στο μπος να ενημερώσω για την κατάσταση:
- Ως το μεσημέρι της Τρίτη έχεις αρκετό χρόνο. Προλαβαίνεις! μου λέει. Συμβαίνουν άλλωστε αυτά. Δεν είναι για να αυτοκτονήσει κανείς!
Δεν είναι. Ψύχραιμα, και ποτέ σε κατάσταση σοκ και πανικού με την πραγματικότητα.
Όσο για την νίκη της ΝΔ και την είσοδο του ΛΑΟΣ στην Βουλή… υπάρχει ευτυχώς κι ο κόσμος Behind (their) Blue Eyes. Ζωντάνεμα θέλει μόνο.
~ ~ ~
UPDATE: Διάβασε κι αυτό το κομμάτι της Φωτεινής Τσαλίκογλου που διάβασα σήμερα στον ΑΝεμο >> εδώ για κάτι παραπλήσιο αλλά πιο στοχευμένο.
~ ~ ~
18 απαντήσεις μέχρι τώρα ↓
Kωστας // Σεπτεμβρίου 26, 2007 στο 11:03 πμ |
Tι εγραψες παλι ρε μαλακα!!!!!!
οι σκιές μιλάν // Σεπτεμβρίου 26, 2007 στο 11:35 πμ |
Γραφικότητες.
Exiled // Σεπτεμβρίου 26, 2007 στο 12:13 μμ |
1) Άσε τους ανθρώπους να εκφράζονται, ακόμα και με βρισιές. Αρκεί να μην αλλάξεις εσύ.
2) Τραγουδάρα (δόου άι φιλ λάικ μπιχάιντ γκριν ουάνς)!
3) Τι έγραψες ρε θηρίο!
οι σκιές μιλάν // Σεπτεμβρίου 26, 2007 στο 12:34 μμ |
1) Τον Κώστα τον συνήθισα πια… Mπορεί να εκφράζεται κατά το δοκούν
2) Προτείνω εφαρμογή γαλάζιας πολιτικής στο πράσινο περιβάλλον: φωτιά κι έπειτα ανήλεη καταπάτηση βουνών, πεδιάδων και χαράδρων!
LaL
3) Τον πόνο μου;
the yellow shadowed girl // Σεπτεμβρίου 26, 2007 στο 1:20 μμ |
Εκφράζεις τον πόνο πολλών θα έλεγα, τώρα βέβαια πώς γίνεται και αυτός ο πόνος μετατρέπεται σε συμπάθεια για τους θύτες μπροστά στην κάλπη, δε το κατάλαβα ποτέ.
οι σκιές μιλάν // Σεπτεμβρίου 26, 2007 στο 1:48 μμ |
Όταν δεν υπάρχει στη μέση προσωπικό όφελος, αδιάκριτη αποστροφή προς οτιδήποτε ηχεί “αριστερό” ή υποκρισία, θα έλεγα πως είναι μια μορφή αδιέξοδου στην οποία έχει περιέλθει το πολιτικό σύστημα εν Ελλάδι στα χρόνια της μεταπολίτευσης και το οποίο ουσιαστικά σε παγιδεύει στο δίπολο του δικομματισμού. Και παγιδευμένος ων, δεν θέλει πολύ να πειστείς από την ρητορική χάρη του πρωθυπουργού που αυτοπλασσάρεται ως “ενδεδειγμένος”.
the yellow shadowed girl // Σεπτεμβρίου 26, 2007 στο 2:15 μμ |
Θεωρώ ότι είμαστε αρκετά πιο έξυπνος λαός απ΄ όσο είναι ρήτορας ο αξιότιμος πρωθυπουργός μας.
οι σκιές μιλάν // Σεπτεμβρίου 26, 2007 στο 2:19 μμ |
Aπό πού το συμπεραίνεις αυτό;
Kωστας // Σεπτεμβρίου 26, 2007 στο 3:22 μμ |
χαχαχα σκιες, δεν κολλάω ενταξει!!!!
υγ. σχολιο για το απο πανω ποστακι ψιλοασχετο: οχι και Ελτον Τζων ρε φιλε!!! Θα μας τρελλανεις εσυ δηλαδη;;; Αν και ενταξει το κομματι που εβαλες μετραει ΄)
οι σκιές μιλάν // Σεπτεμβρίου 26, 2007 στο 5:08 μμ |
Κρακ-ο-χιτλερικός είσαι;
The motorcycle boy // Σεπτεμβρίου 27, 2007 στο 10:24 πμ |
Πέντε φορές κολλητά το διάβασα -σαν κάτι κείμενα του Αντόρνο που δεν ήθελα να χάσω κάποια δευτερεύοντα νοήματα μεταξύ των γραμμών!
Για μια ακόμα φορά δεν μπορώ να σε σχολιάσω. Κρατάω τις απόψεις μου για να τις συζητήσουμε από κοντά, γιατί, αν τις ξανακάνω ποστ θα βγει εγκυκλοπαίδεια.
Ποιος έλεγε πως “αν η πραγματικότητα δεν συμφωνεί με την οπτική μας, τότε, καλύτερα να αλλάξουμε την πραγματικότητα”;
Τέλος πάντων -προσωπικά έχω πλέον στοχοποιημένο αντίπαλο, μετά τα εκλογικά αποτελέσματα. Λόγω θυμικού ο αντίπαλός μου δεν μπορεί να είναι άλλος από αυτούς που ψήφισαν δεξιά και εθνικιστές. Αλλά, μέσω εκλογίκευσης ο αντίπαλός μου είναι όσοι έχυναν κροκοδείλια δάκρυα για να απαλλαγούν από τις ενοχές της επόμενης μέρας.
Θεωρώ οτι το δίλημμα (το θυμάσαι φυσικά) “Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα” (το πρώτο σκέλος, περιττό να το διευκρινήσω, δεν σχετίζεται σε τίποτα με το ΠΑΣΟΚ) έχει στρογγυλοκαθίσει για τα καλά στην πλάτη μας. Ο αντίπαλος είναι όσοι με οποιοδήποτε τρόπο συμβάλλουν στην επικράτηση της βαρβαρότητας.
Υ.Γ.1: Ψιλοσχολίασα τελικά -αλλά δεν βγαίνει άκρη σε αυτό το σχόλιο.
Υ.Γ.2: Ενεργοποίησε το feeder σου ρε αδερφέ! Σε έχει η ΤΒ κι ακόμα δείχνει το ποστ σου για τις εκλογές -γαμώ την κρυψίνοιά σου!
Υ.Γ.3: Νερό στον υπολογιστή ε; Μήπως είχαν δίκιο αυτοί που έλεγαν πως “οι υπολογιστές είναι τα μηχανήματα που κάνουν πιο αργά, με περισσότερα λάθη και λιγότερο αξιόπιστα, όσα θα κάναμε γρηγορότερα, σωστότερα και πιο αξιόπιστα χωρίς αυτούς”;
οι σκιές μιλάν // Σεπτεμβρίου 27, 2007 στο 1:56 μμ |
Tο κόουτ που αναφέρεις το έχω ακούσει αλλά δεν ξέρω ποιου είναι. Ξέρω ένα παραπλήσιο όμως που κολλά με την περίσταση: “η πραγματικότητα προχωρά επαληθεύοντας τους χειρότερους μου εφιάλτες” (εισαγωγική πρόταση στην “Πυραμίδα 54″ του Αποστολίδη).
Δεν νοιώθω πια οργή, Α-θάνατε, για την κατάσταση. Οργή ένοιωθα πριν τις εκλογές και περίμενα να δω εκφρασμένη την οργή όσων πιστεύουν στην αξία της ψήφου.
Τώρα, μετά τις εκλογές και τ’ αποτελέσματα στέκομαι πια μάλλον στον αντίποδα: προσπαθώ να καταλάβω τον μηχανισμό αυτής της καταστροφής. Γιατί για καταστροφή πρόκειται, άσχετα εαν όλοι ανεξαιρέτως (πλην Πασόκων) πανηγυρίζουν για το αποτέλεσμα, από το ΝΔ και ΛΑΟΣ ως το ΚΚΕ και Οικολόγοι.
Κι η πραγματικότητα λέει ΝΔ-42,3 . Τα αποκαΐδια, φίλε, της Πελ/νήσου ψήφισαν να βλαστήσει μπετόν. Τί άλλο χρειάζεται για να καταλάβει κανείς πως όχι μόνο ο δικομματισμός δεν πέθανε αλλά γυρίσαμε σε εποχές πριν το ‘74.
Και το λέω αυτό γιατί απλά δεν πείσθηκα από την άνοδο της ΣΥΝ και ΚΚΕ. Καιροσκοπισμός μου μυρίζει αλλά αυτό θα φανεί αν είναι έτσι. Αν και δυο φορές σε ποστ διαφώνησα με τον Μανδραβέλη για την σημασιοδότηση της ψήφου σε ΣΥΝ και ΚΚΕ, αναρωτιέμαι με τον Καιρό αν αλήθεια δεν είχαμε την περασμένη Δευτέρα αυτοδύναμη κυβέρνηση αλλά εκλογές τον Οκτώβρη, πόσοι πιστεύεις θα ρίχναν πάλι την ίδια ψήφο στα αριστερά του ΠΑΣΟΚ, τους οικολόγους του 1,3 και τα εξωκοινοβουλευτικά; Ούτε οι μισοί λέω γω…
“Τί κάνουμε τώρα;” Το ίδιο ακριβώς ρώτησε ένας καλός φίλος με τον οποίο επικοινώνησα το βράδυ των εκλογών. “Θέλει δρόμο η κατάσταση κι αιτήματα οχι μπλογκομαλακίες” είπαμε. Αλλά προϋπόθεση για τον δρόμο είναι η προσωπική ενόχληση του αραγμένου στον καναπέ – σαν να αφορούσαν δηλαδή όσα συμβαίνουν γύρω την αυστηρά ιδιωτική του ζωή. Μόνο έτσι τσιγκλιέται και ξεκολλά. Και ξέρεις πως για να γίνει αυτό θέλει εγρήγορση: να μιλάμε, να κουβεντιάζουμε, να ανταλλάζουμε πληροφορίες, να γράφουμε, να κράζουμε να ξυπνάμε. Το καλύτερο όπλο είναι η πληροροφορία που έλεγε και στο βιντεάκι του Shock Doctrne κατι ποστ πιο κάτω. Το κάνουμε ήδη. Να συνεχίσουμε να το κάνουμε πιο έντονα, πιο δυναμικά, ν’ ανεβάσουμε τους τόνους αλλά πάντα να θυμόμαστε πως πρέπει αυτά που λέμε να γίνονται κατανοητά από τον άνθρωπο του καναπέ, τον απολιτικ που λες κι εσύ. Πρέπει να μιλήσεις στην γλώσσα του δυστυχώς ή ευτυχώς, να γίνουμε ένα είδος “e-εισοδιστή” αλλιώς δεν καταλαβαίνει ή δεν θέλει να καταλάβει – η κληρονομημένη απέχθεια προς ό,τι ηχεί αριστερό που λέω και στο ποστ. (Θυμάσαι ίσως τα πρώτα μέιλ που είχαμε αλλάξει για τα προβλήματα της αριστεράς και γιατι δεν περνά ο λόγος της μετά το ‘89 – τα ίδια θα σου έλεγα και τώρα)
Και την επόμενη φορά που θα οργανωθεί κάτι στο δρόμο, θα είμαι κάτω και θα πάμε παρέα μαζί και με τον γερορεμάλι που ακόμα να μου πεί ποιο καπέλο ποζάρει στο μπάννερ.
>> υγ2. Μια χαρά δουλεύει το φιντερ. Αφου το έχω και στο σάιντ μπαρ και τα δείχνει τα ποστ.
>>υγ3. Όση δουλειά έβγαλα στο χέρι με μολύβι και γομολάστιχα την περασμένη βδομάδα δεν την έβγαζα ούτε σε 15 μέρες με το πι-σι. Άσε…για λουδίτη με βλέπω
the yellow shadowed girl // Σεπτεμβρίου 27, 2007 στο 2:55 μμ |
Α) σύμφωνα με τη δική μου, φτωχή (πλην τίμια!) κρίση, ο οποισδήποτε είναι καλύτερος ρήτορας από τον Κωστάκη
Βου) από το μέσο δείκτη νοημοσύνης, γνωστών και φίλων
Τώρα βέβαια θα μου απαντήσεις ότι όλα αυτά είναι πολύ υποκειμενικά για να είναι αληθινά, και ως μόνο επιχείρημα θα έπρεπε να χρησιμοποιώ το τελικό αποτέλεσμα του “κυρίαρχου λαού” που έκανε υπέρ του δέοντος γνωστή την προτίμηση του στις 16 του μήνα.
Χμμ! τι να πω?
Motorcycle boy // Σεπτεμβρίου 27, 2007 στο 4:59 μμ |
Με όσα λες συμφωνώ. Αλλά νομίζω πως πέρασαν οι εποχές της αγνότητας -μιλάμε για πολλά σκατά εδώ κάτω και πολύ μανούβρα για να επιβιώσεις.
Υ.Γ.: Στο δρόμο προφανώς θα βγούμε. Και σίγουρα με το γερο -φρικιό. Δεν χάνω για τίποτα στον κόσμο τη σκηνή που θα τον κυνηγάνε οι μπάτσοι κι αυτός θα τρέχει αγκομαχώντας. Θα μου πεις “γιατί να κυνηγάνε αυτόν κι όχι εσένα;” Διότι εγώ είμαι κύριος φίλε -δεν είμαι η Σούζυ μαζί με ολόκληρη τη φυλή των Σιου.
οι σκιές μιλάν // Σεπτεμβρίου 27, 2007 στο 5:10 μμ |
Κύριε,
αν υπάρχει τέτοιος φόβος για τον γέρο, άρχισε το σταμπάρισμα πολυκατοικιών με Αποστολόπουλους στις γύρω περιοχές. Άσε δε που μπορεί να κουτουληθεί σε καμμιά απ’ αυτές με το Ρεντ Μπαγκ Γκερλ επιτέλους και να της μιλήσει!
οι σκιές μιλάν // Σεπτεμβρίου 27, 2007 στο 5:37 μμ |
γέλο,
αφού το βλέπεις και μόνη σου…
afou mas eipes ola auta // Σεπτεμβρίου 27, 2007 στο 6:33 μμ |
den mas les twra ti einai gia sena aristera na katalavoume ki emeis pou den eimaste aristeroi?
οι σκιές μιλάν // Σεπτεμβρίου 27, 2007 στο 6:53 μμ |
Την περασμένη Τρίτη, afou mas eipes ola auta, συνταξιδευα με μια φίλη στο τραίνο και κουβεντιάζαμε για διονυσιακά και απολλώνια σύμβολα στον αρχαίο πολιτισμό και δη στην τραγωδία.
Θυμήθηκα λοιπόν οτι μέσα στο καλοκαίρι είχαμε πάει να ξεκινήσουμε μια κουβέντα εδώ σε κάποιο ποστ περι ανθρωπιάς και δικαιοσύνης στα πλαίσια ενός ποστ για την ελληνικότητα, η οποία όμως έμεινε στη μέση γιατί είχα υποσχεθεί ένα follow-up ποστ που τελικά δεν ανέβασα.
To ελλείπον ποστ θα είναι το επόμενο ή μεθεπόμενο που θα δημοσιευθεί εδώ. Πάρ’ το σαν μια έμμεση κι ετεροχρονισμένη απάντηση στο ερώτημά σου.
Ευχαρστώ προκαταβολικά για την κατανόηση.