Όταν γνωρίζω κάποιον, το πρώτο πράγμα που κάνω είναι να ζητώ να βρώ την έξοδο κινδύνου, από που θα δραπετεύσω όταν θα αρχίσω να σχηματίζω την εντύπωση οτι η επικοινωνία μας, η επαφή μας έχει αρχίσει να γίνεται αδιάφορη, αν όχι ενοχλητική.
Δεν ξέρω αν υπάρχει χειρότερο πράγμα σε μια φιλία, ή και σχέση ακόμα, από κείνον τον στίχο στο Μυθιστόρημα που παρέθεσε τις προάλλες ο ΆΝεμος:
μας βαραίνουν οι φίλοι που δεν ξέρουν πια πως να πεθάνουν
Προσπαθώ βλέπεις σε όλη μου τη ζωή να μην γίνομαι οχληρός. Προσπαθώ να προσέχω σαν να περπατάω πάνω σε αυγά.
Δεν ξέρω αν πάντα τα καταφέρνω. Αλλά όταν το διαισθάνομαι εγκαίρως, αμέσως συμμορφώνονομαι και μαζεύομαι στο καβούκι μου.
Παλαιότερα είχα την συνήθεια να είμαι πιο απόλυτος: να κόβω οποιοδήποτε νήμα με ένωνε με ιδιότητες που σχετίζονταν με τον άλλο. Έχω χάσει με τον τρόπο αυτό ολόκληρες παρέες – για έναν άνθρωπο. Έχω εγκαταλείψει προσπάθειες που τις πίστευα – για έναν άνθρωπο… Και άλλα πολλά που δεν έχει σημασία να αναφερθούν…λάθη όλα τούτα που άλλοτε διορθώθηκαν κι άλλοτε όχι. Ακόμα και σήμερα (δίκην γελοίου παραδείγματος) δεν έχω καταφέρει ακόμα ν’ ακούσω έστω κι έναν στίχο τραγουδισμένο από τον Νίκο τον Σπηλιά – για μία γυναίκα.
Ο άνθρωπος κάποτε κουράζεται και ανυπομονεί. Είναι κρίμα κι άδικο όμως να τραυματίζει φίλους και να τραυματίζεται ο ίδιος με τέτοιες παιδικότητες.
Αλλά πάλι, νομίζω πια πως καταλαβαίνω…
κι η κακώς νοούμενη παιδικότητα αυτού του ποστ, καλό είναι να σταματήσει εδώ.
Μη με παρεξηγείς…
15 απαντήσεις μέχρι τώρα ↓
οι σκιές μιλάν // Ιουνίου 16, 2007 στο 6:12 μμ |
Dont get me wrong
If I’m looking kind of dazzled
I see neon lights
Whenever you walk by
Don’t get me wrong
If you say hello and I take a ride
Upon a sea where the mystic moon
Is playing havoc with the tide
Dont get me wrong
Don’t get me wrong
If I’m acting so distracted
I’m thinking about the fireworks
That go off when you smile
Don’t get me wrong
If I split like light refracted
I’m only off to wander
Across a moonlit mile
Once in awhile
Two people meet
Seemingly for no reason
They just pass on the street
Suddenly thunder, showers everywhere
Who can explain the thunder and rain
But theres something in the air
Don’t get me wrong
If I come and go like fashion
I might be great tomorrow
But hopeless yesterday
Don’t get me wrong
If I fall in the mode of passion
It might be unbelievable
But lets not say so long
It might just be fantastic
Don’t get me wrong
olyf // Ιουνίου 16, 2007 στο 9:21 μμ |
na xeres poso me aggizei eidika aftes tis meres to periexomeno aftoy tou post …
sto poly kalo poy proigithike tha apadisw molis vrethw se elliniko pliktrologio
na eisai kala
οι σκιές μιλάν // Ιουνίου 16, 2007 στο 10:31 μμ |
καλή επάνοδο τότε.
να ‘σαι καλά.
maria // Ιουνίου 17, 2007 στο 9:22 πμ |
Πόσο δύσκολες είναι οι σχέσεις των ανθρώπων.. όσο μεγαλώνω τόσο χειροτερεύουν
Μέρα καλή, σκιά
specialk // Ιουνίου 17, 2007 στο 9:43 πμ |
”Προσπαθώ να προσέχω σαν να περπατάω πάνω σε αυγά.”
έχει ενδιαφέρον αυτή η περπατησιά σας, αν γίνεται -που είναι σίγουρο- με ένα διαριτικά κομψό τρόπο (εννοώ όχι sneaking style)!
ως ένας άνθρωπος που δυστυχώς μάλλον περπατάω συχνά σα να σπάω τα αυγά ή αδιαφορώ τελείως, σαν οι άλλοι να εξαφανίστηκαν, αναρωτιέμαι αν η στάση μας αυτή, είναι εξέλιξη του χαρακτήρα ή συνειδητή επιλογή.
οι σκιές μιλάν // Ιουνίου 17, 2007 στο 10:14 πμ |
Μαρία,
όσο μεγαλώνουμε, τόσο δοκιμάζεται η ικανότητα μας στην αλλαγή. Κάτι σαν άσκηση στην ωριμότητα.
Καλημέρα και σε σένα.
οι σκιές μιλάν // Ιουνίου 17, 2007 στο 10:53 πμ |
SpecialK,
δεν είμαι σίγουρος αν αποτελούν δίπολο τα σκέλη του διλήμματος που αναφέρεις. Εκτός
αν υποννοείς πως υπάρχουν αλλαγές στον χαρακτήρα ασυνείδητες, οπότε ναι, έχει νόημα – αλλά δεν είμαι σίγουρος πως κάτι τέτοιο συμβαίνει.
Για μένα, είναι ζήτημα εντιμότητας, ειλικρίνειας, και βασίζεται στην αρχή της αμοιβαιότητας που καλώς ή κακώς ήταν βασικό συστατικό του περιβάλλοντος στο οποίο έτυχε και μεγάλωσα.
Κάποια στιγμή όμως καθένας βρίσκεται αντιμέτωπος με την επιλογή, να σπάσει τ’ αυγά ή όχι. Και τότε αυτό που έχει σημασία τελικά, είναι η ειλικρίνεια απένατι στον εαυτό σου και τον άλλο.
specialk // Ιουνίου 17, 2007 στο 7:27 μμ |
έχετε δίκιο.
εγώ έζησα σε ένα θορυβώδες περιβάλλον. στα πρώτα χρόνια αλλά και σε κάποια γενετικά στοιχεία πάντα οφείλεται η όποια διαφορά παρουσιάζουμε οι άνθρωποι, σε τέτοιες συμπεριφορές. οι γαλήνιοι άνθρωποι γράφουν ωραία στο φακό της ζωής.
specialk // Ιουνίου 17, 2007 στο 7:28 μμ |
έχετε δίκιο.
εγώ έζησα σε ένα θορυβώδες περιβάλλον. στα πρώτα χρόνια, αλλά και σε κάποια γενετικά στοιχεία πιστεύω οφείλεται η όποια διαφορά παρουσιάζουμε οι άνθρωποι, σε τέτοιες συμπεριφορές. οι γαλήνιοι άνθρωποι γράφουν ωραία στο φακό της ζωής.
οι σκιές μιλάν // Ιουνίου 18, 2007 στο 7:45 πμ |
σπεσιαλ κέυ,
χαριτολογώντας, το έμαθα όταν, μικρός, ο πατέρας μου πεταγόταν από τον μεσημεριανό του ύπνο, ερχόταν στο σαλόνι και μου φώναζε: θα σου άρεσε εσένα να κοιμάσαι και να έχω στη διαπασσόν τον Γαργανουράκη; Όχι; Ε, μην το κάνεις κι εσύ τότε…Μην κάνεις στους άλλους αυτό που δεν θα ήθελες να κάνουν οι άλλοι σε σένα (+ χαστούκι για εμπέδωση)…
Καλημέρα
The motorcycle boy // Ιουνίου 18, 2007 στο 10:48 πμ |
Ναι, συμφωνώ απολύτως μαζί σου -οπότε, γύρνα πίσω άμεσα. Ή αυτό ή να σου στείλω ολόκληρο το cd των Grinderman, να το ακούσεις και να μου πεις τη γνώμη σου (απειλώ σε ακραίο βαθμό ή μου φαίνεται;)
οι σκιές μιλάν // Ιουνίου 18, 2007 στο 10:50 πμ |
Μου φαίνεται οτι αν δεν βγάλεις το μπανεράκι του Νίκου του Σπηλιά από το μπλογκ σου δεν ξαναπατώ ετουδα πέρα.
καλή βδομάδα!
The motorcycle boy // Ιουνίου 18, 2007 στο 10:54 πμ |
Τι; Δεν κατάλαβα; Να σου στείλω τον κώδικα για το μπάνερ του cave; Εντάξει ρε -πάω αμέσως, γι΄αυτό είναι οι φίλοι, δεν χρειάζεται να με ευχαριστείς!
Καλή μας βδομάδα ρε γαμώτο.
specialk // Ιουνίου 18, 2007 στο 10:57 μμ |
α είστε και κρητικός! μάλιστα!
όντως μεσημέρι ο Γαργανουράκης πέφτει βαρύς…
οι σκιές μιλάν // Ιουνίου 18, 2007 στο 11:20 μμ |
Η μουσική μάς βοηθησε να συνεννοηθούμε με τον πατέρα μου..
