Au revoir resistance

Φίλε, φεύγω.

Έλα να σου πω ένα “γειά“.

Αίθουσα αναμονής

Μια βδομάδα τώρα τριγυρνάω αδέσποτα στην πόλη. Καπνισμένος ως επι το πλείστον και ακοινώνητος ανηφορίζω από το λιμάνι στο κέντρο, από κεί στην πλατεία Δικαστηρίων και μετά στους όρμους των παλιών βυρσοδεψίων, περπατάω μέχρι να νοιώσω εξάντληση. Τότε βρίσκω ξανά προορισμό: για το σπίτι.

~ ~ ~

Έβλεπα χθες το απόγευμα την συνέντευξη του Θοδωρή του Αγγελόπουλου στην ΕΤ. Αμέσως μετά ακολουθούσε του Κόπολα. Τυχαίο ή όχι, πιάσαν κάποια στιγμή και οι δύο να μιλούν για τον χρόνο. Ο πρώτος, με θερμή αναζήτηση της διαστολής του. Ο δεύτερος, με μια ορμητική πύκνωση του “τώρα”. Έκλεισα την τηλεόραση διχασμένος, αλλά και με την βεβαιότητα πως άκουσα δυο ανθρώπους τίμιους και συνεπείς. Παρηγοριά.

~ ~ ~

Ματσάρα την Παρασκευή στο Βερολίνο, κι ας χάσαμε.

Ματσάρα και το Σάββατο στο ΟΑΚΑ, κι ας έχασα το 2-6 της Μπάρτσα την ίδια ώρα στη Νοβα.

Αυτό το κιτσάτο Greece να έλειπε από το παρκέ  κι εκείνοι οι σαχλαμαρίστικοι πανηγυρισμοί στις πλατείες με τα κορναρίσματα και τα δυναμιτάκια του Σαββάτου.

Ας είναι.

~ ~ ~

- Τί να σου βάλω να πιείς;

- Χλωρίνη, σκέτη, χωρίς πάγο.

~ ~ ~

Χ+ΙΙ

Καλέστε τα πλήθη που με τρόμο κοιτάν το καρναβάλι μας

ουρλιάζοντας

πιο δυνατά

Περιμένοντας να περάσει η ώρα

- Καλό είναι οτι καθε που συναντιώμαστε είμαι μεθυσμένος ή καπνισμένος;

- Δεν ξέρω. Μάλλον κακό.

- ΚΑΛΟ ΕΙΝΑΙ γαμώ τη διαχείριση μου!

- Πας καλά παιδακι μου;

- Μια χαρά, εσύ; Τα δικά σου! Νεύρα, όλα καλά;

- Ηλίθιε.

- Αφου δε με είπες μαλάκα..

- Και μαλακας είσαι.

- Με ξενέρωσες. Πάω μια βολτα ως το νετ καφέ και επανερχομαι.

Πολύ νηπιαγωγείο εδώ μέσα, ρε μαν. Η αλήθεια είναι πως στο θάλαμο έχω συνηθίσει στο παρατσουκλι “παππούλης” αλλά εδώ μέσα πάλι νοιώθω υπεραιωνόβιος. Ας είναι. Διπλό εσπρεσσάκι πίνω τώρα. Κι ας είναι περασμένα μεσανυχτα. Μου γαμήθηκε μέσα το στομάχι από τους φραπέδες. Πού να βρεις σωικό καφέ στο στρατόπεδο; Έναν τούρκικο ζητάς και σε κοιτάνε λες και θα σου κάνουν τεράστια χάρη που θα σου τον φτιάξουν. Όχι ολοι. Οι καβατζωμένοι. Οι καυλωμένοι με το έθνος απλά σου σπάν’ τ’ αρχίδια με συζητήσεις περί ελληνικότητας του τουρκικου. Κάτι σαν συζήτηση περί ελληνικότητας της ολλανδικής φέτας ένα πράγμα, αλλά στο πιο μπρουτάλ του. Ξέρεις, διανθισμένη με πολλά “γαμώ το σπίτι σου” και γέμιση από “γαμώ την τουρκία σου”. Υπάρχουν κι αυτοί. Αλλά είναι λίγοι. Ευτυχώς.

…

- Μα φυσικά και η ΕΕ φροντίζει για τον Ελληνικό στρατό! Τόσες Αγγλίδες και σκανδιναυές με επιχορηγούμενες διακοπές στα νησιά της παραμεθωρίου, τί νομίζεις οτι κάνουν; Ξαλαφρώνουν τους “εθνοφύλακες”…

- Τί έχεις πιεί μωρέ απόψε;

- Ό,τι κάθε τουρίστας στον τοπο του. Ντόπια προιόντα, μαροκινά.

- Α, καλά…

- Τι σφηνάκι θα πιουμε τώρα;

- Funky jazz;

- Μέσα.

Κάπως έτσι θα ξεκινούσε το πρώτο επεισόδιο μιας ιστορία που και μόνο στην ιδέα, βαριέμαι ελεεινά να γράψω. Πλάκωσαν κι οι τουρίστες. Είμαι για να την κοπανάω από δώ μέσα. Έχω κι ένα κορίτσι να δώ απόψε. Θα στα πω όμως μια άλλη φορά αυτά.

Τα λέμε.

Φωνολογία (Ι)

~ ~ ~

Je m’ accude à la table, la lampe éclaire très

vivement ces blogs que je suis idiot de relire,

ces posts sans intérêt.

Περαστικά

Τα φώτα μόλις κλείσαν στον θάλαμο. Μόνο το φώς της τουαλέτας ρίχνει μια αρρωστιάρικη κίτρινη δέσμη στον διάδρομο. Γέρνω στο πλάι και περιμένω. Μερικά πρόσωπα εδώ κι εκεί αρχίζουν να φωτίζονται από το μπλε-ελεκτρίκ της οθόνης του κινητού. Κάποια βυθίζονται γρήγορα πάλι πίσω στο σκοτάδι τους, κάποια θα επιμένουν να φλερτάρουν ολόκληρη τη νυχτα μαζί του προσδοκώντας ένας θεός ξέρει τι μήνυμα…

Και κάθε πρωινό τα φτερά αυτών των πυγολαμπίδων γίνονται όλο και πιο βαρειά.

~ ~ ~

Βρίσκομαι επιτέλους στον φυσικό μου χώρο: γι’ ανθρώπους χωρίς στόχους και χωρίς φιλοδοξίες. Η γιαγιά μου θα ήταν πολύ περήφανη που μπορώ πλέον να κάνω αυτό που υπαγορεύει η καρδιά μου, δηλαδή τίποτα. Μόνο που αυτή η ψευδο-ζεν κατάσταση, αργά ή γρήγορα, θα λάβει τέλος, κι “έξω”, με τέτοια μυαλά, θεωρείσαι σήμερα πια “αποκλίνων”.

Προσπαθώ λοιπόν να μένω μέσα. Όσο μου το επιτρέπουν, περισσότερο.

~ ~ ~

Πήρε το μάτι μου κάποια στιγμή στην τηλεόραση στιγμιότυπα από αγώνες στίβου στους Ολυμπιακούς. Πιτσιρικάς, θυμήθηκα, πόσο χαιρόμουν με την έναρξη της κάθε Ολυμπιάδας. Όχι πλέον. Ο λόγος έχει να κάνει νομίζω με το δέος. Τότε που δεν είχα ιδέα για το τι εστί “ντόπα”, ανατρίχιαζα στην εικόνα τερματισμού του νικητή κι έμενα με το στόμα ανοιχτό με τη δύναμη και την τεχνική των αθλητών της γυμναστικής. Σήμερα γνωρίζω λίγα πράγματα παραπάνω. Το παιδικό δέος έχει πια εξατμιστεί όπως και η διάθεση να παρακολουθήσω οποιοδήποτε ολυμπιακό άθλημα. Αλήθεια είναι: η γνώση κάνει τον κόσμο πιο βαρετό.

~ ~ ~

Φτάνοντας ξημερώματα στην πόλη, πήρα τη μηχανή και πήγα ξανά για μπάνιο. Όλη την υπόλοιπη μέρα κυκλοφορούσα με τ’ αλάτια πάνω στο δέρμα.

Κι ούτε μια πληγή…

~ ~ ~